وقتی از گردشگری تصوف به عنوان یکی از شاخههای گردشگری معنوی سخن میگوییم، نباید جایگاه ممتاز کشورمان در این زمینه را فراموش کنیم. در باب پیشینۀ گردشگری معنوی، باید یاد آوری کرد که ایران از چند قرن قبل یکی از مهمترین مراکز زیارتی شیعیان دوازده امامی جهان به شمار میآمده است. علاوه بر مقبرۀ امام هشتم شیعیان، حضرت علی بن موسی الرضا (ع) در شهر مشهد، دیگر زیارتگاههای شیعیان در شهرهای قم، شیراز، قزوین و ... نیز موضوع میلیونها گردشگری معنوی از سوی ایرانیان و غیر ایرانیان بوده است. ادامه مطلب ...
گفتم که دوستان مختلف هر از گاهی پرسشهایی مرتبط با تصوف از من میپرسند که برخی از این پرسشها تکرار میشوند و من اینجا سعی میکنم با زبانی ساده و روشن به آنها پاسخ دهم.
یکی از این پرسشهای تکرارشونده که البته با تغییراتی در کلمات و جملهبندی، مدام از من پرسیده میشود، این است: «آیا واقعاً پیر شما خداست؟» و یا: «آیا تو جداً اعتقاد داری که پیرت خداست؟» و یا: «من که میدانم تو به شکلی پنهانی و مخفیانه پیرت را خدا میدانی؛ حالا لطفا برایم بگو چرا؟» ادامه مطلب ...
وقتی از تصوف و باورهای معنوی در جهان امروز سخن میگوییم یکی از مهمترین نمودهای عینی آن در زندگی مردم کشورهای مختلف، گردشگری تصوف است. این موضوع ابعاد فرهنگی و اقتصادی و تاریخی و اجتماعی گستردهای دارد و گستره آن تنها محدود به صوفیان و علاقهمندان به تصوف نیست و میلیونها انسان با تفکرات گوناگون را با خود همراه و درگیر ساخته است.
برای تامل در ابعاد مختلف این موضوع ناگزیریم بحث را از چند تعریف مقدماتی شروع کنیم تا به نسبت تصوف و گردشگری برسیم. گردشگری یا توریسم پدیدهای فرهنگی و اجتماعی است و به بازدیدهای هدفمند فردی و یا دستهجمعی از یک مکان و یا از یک رویداد دور از اقامتگاه همیشگی فرد گفته میشود. برای گردشگری انواع بسیار متنوعی برشمردهاند که از آن جمله میتوان به گردشگری تفریحی، سلامت، طبیعت، ورزش، نمایشگاهی، آموزشی و ... اشاره کرد. نکته اینجاست که گردشگری به عنوان مقولهای مدرن با برخی مفاهیم کهن و سنتی همچون سفر، سیاحت و زیارت که مفاهیمی صوفیانه هم محسوب میشوند، مرتبط است. ادامه مطلب ...
آیا صوفیان روزه میگیرند؟
این پرسش را میتوان در دل پرسشی بزرگتر قرار داد و پرسید آیا صوفیان عبادات واجب و دستورات و احکام شرعی مثل روزه را به جا میآورند یا نه؟ ادامه مطلب ...
امساک در غذا جایگاه ویژهای در فرهنگ و سنتهای تصوف دارد، روزه و شکل عام تر آن - یعنی گرسنگی و امساک در طعام - از رفتارهای مورد علاقه و احترام اکثر مکاتب تصوف است تا آنجا که از جنید نقل میکنند که روزه نیمی از طریقت است. تصوف در اقبال به پرهیز از خوراک با بیشتر سنتهای معنوی جهان شریک است.